Barbara Hanna Otto

“(…) zaden wiek nie moze przeslonic prawdy
o obrazie i podobienstwie”

(Jan Pawel II “Tryptyk rzymski”,
Medytacje nad Ksiega Rodzaju)

Jest Czlowiek, który nie slowami, ale wlasnym przykladem nauczyl swiat sily przebaczenia. Mial powód, aby czuc co najmniej uraze do kogos, kto dwukrotnie do Niego strzelil, nieomal Go zabijajac. Zamiast nienawisci bezlitosny przesladowca otrzymal jednak w darze modlitwe i wybaczenie.

Jest Czlowiek, który wlasnym przykladem nauczyl swiat potegi milosci. Pokazal nam, jak nalezy rozumiec przykazanie „miluj blizniego swego, jak siebie samego”, chocby ten blizni byl nawet niedoszlym morderca.

Ten Czlowiek to nasz wielki Rodak, Papiez Jan Pawel II, który od ponad cwierc wieku jest sumieniem swiata. Sila swej niezlomnej wiary przeobraza nasza wspólczesnosc.
Dzis jest chory, wiec wszystkie serca zlaczone sa w zarliwej modlitwie o Jego zdrowie. Modla sie nie tylko katolicy, ale takze religijni przeciwnicy i intelektualni oponenci, bowiem Papiez ucielesnia - ponad wszelkimi podzialami - wszystko, co najlepsze moze byc w czlowieku.

Byl pierwszym papiezem, który wszedl do muzulmanskiego meczetu i zydowskiej synagogi, który spotkal sie z duchowymi przywódcami prawoslawia i grekokatolicyzmu.

Aktor, ksiadz, dramaturg, intelektualista, naukowiec, poeta, filozof, turysta, kardynal, narciarz, milosnik ojczystej przyrody, papiez, poliglota, pielgrzym. A przy tym bezposredni Czlowiek, którego poczucie humoru znaja i cenia miliony wiernych na calym swiecie. Tytan pracy, który napisal wiele encyklik, bedacych milowymi krokami chrzescijanstwa,

Z kazdym rozmówca nawiazuje nic porozumienia, porywa za soba miliony wiernych. Rozumie ludzi i ludzie rozumieja Jego. Przemawia bowiem z serca. Potrafi prowadzic dialog z mlodzieza, bo pamieta wlasne przezycia z mlodosci, rozumie aktorów, poetów, bo jest jednym z nich, zna trud robotnika, gdyz sam pracowal fizycznie, wie, co to jest choroba, utrudzenie, cierpienie, podeszly wiek, poniewaz sam znajduje sie w tej fazie zycia.

Jego hart, sila woli, heroizm w przezwyciezaniu ludzkich slabosci i ograniczen, bezgraniczna wiara, pragnienie sluzenia Kosciolowi i ludziom do konca, który zna tylko Bóg, napawa zdumieniem wszystkich. Swiadectwo wytrwalosci, które daje Jan Pawel II swa postawa, szczególnie w ostatnim okresie, zawstydza nas, którzy jakze latwo poddajemy sie przy pierwszej lepszej trudnosci, narzekamy na ciezki los, a przytrafiajace sie nam klopoty i problemy dnia codziennego traktujemy jak przyslowiowy koniec swiata.
Papiez uczy nas szacunku dla zniedoleznienia i cierpienia.

Jan Pawel II wprowadzil Kosciól w III tysiaclecie przeobrazajac wspólczesny swiat miloscia i wybaczeniem. Przebudzenie narodów zniewolonych wplywami komunizmu, uwolnienie Polski z jarzma Jalty, odrodzenie calej Europy Srodkowej i Wschodniej zawdzieczamy w ogromnej mierze wplywom Papieza.

W swiecie relatywizmu moralnego wierni maja wzór w Papiezu, który nie ulega naciskom liberalizmu, niewzruszenie trwa przy fundamentalnych zasadach chrzescijanstwa. Ojciec Swiety pokazuje wspólczesnemu czlowiekowi, ze drobne, pozornie niewiele znaczace odstepstwa od Dekalogu, ot, takie sobie niewinne „uwspólczesnianie”, zgodnie z „duchem czasu”, „w imie postepu i nowoczesnosci” prowadzi do uprzedmiotowienia czlowieka i rozkladu moralnego calych spoleczenstw.

Papiez niestrudzenie broni nas przed zagrozeniami wspólczesnej cywilizacji, zwanej nie bez powodu „cywilizacja smierci”; pragnie, bysmy uwierzyli, ze kazde zycie jest swiete, nawet to najmniejsze i najslabsze, malutki embrion, który, choc jest dopiero w poczatkowej fazie zycia, niesie w sobie wszystkie fizyczne i psychiczne zadatki czlowieka. Podobnie choroba i starosc nie moga usprawiedliwiac eutanazji.

Jan Pawel II przeciwstawia panoszacemu sie konsumpcjonizmowi, który wykreowal sklepy na nowoczesne „swiatynie”, zapelniajace sie po brzegi juz w niedzielny poranek calymi rodzinami „polujacymi” na towary oferowane „on sale” – przykazanie „Abys dzien swiety swiecil”. I nie jest to li tylko przypomnienie o obowiazku katolików uczestnictwa we mszy sw., ale ukazywanie, jaka wartosc ma dzien wolny od pracy dla pielegnowania wiezi rodzinnych, a jakie bolesne skutki miedzypokoleniowe i spoleczne niesie ze soba zniszczenie i zanik tych wiezi. Przyslowiowa „samotnosc w wielkim miescie”, przestepczosc dzieci i mlodziezy, próby zapelnienia pustki duchowej przedmiotami, wyniszczajace nalogi, to sa objawy choroby, której przyczyna jest zle pojeta wolnosc. „Zatrzymaj sie”, pisze Papiez, „by stanac na progu – by dotrzec do poczatku Przymierza”.

Jan Pawel II jako pierwszy Papiez opuscil Watykan, aby dotrzec do najdalszych zakatków swiata, aby spotykac sie z wiernymi, którzy nigdy nie mieliby szansy na podróz do Wloch i Rzymu. To On, Papiez – Pielgrzym, niesie Dobra Nowine do mlodziezy, która jest przyszloscia swiata, do ludzi starych i chorych, do lekarzy i robotników, nauczycieli i chlopów...

Szczególnie czesto odwiedza Polske.

Pierwszy raz po wyborze na Stolice Piotrowa Jan Pawel II przyjechal do Ojczyzny 2 czerwca 1979 roku. Odwiedzil wówczas Warszawe, Gniezno, Czestochowe, Kraków, Kalwarie Zebrzydowska, rodzinne Wadowice, Oswiecim i Nowy Targ. Byla to pierwsza w historii papieska wizyta w panstwie bloku komunistycznego.

Po raz drugi Papiez przybyl do Polski w okresie stanu wojennego. Byl wówczas szczególnie oczekiwany przez rodaków, którzy lakneli slów otuchy i nadziei. Pielgrzymka rozpoczela sie dnia 6 czerwca 1983 roku w Warszawie. Nastepnie Ojciec Swiety pojechal do Niepokalanowa, Czestochowy, Poznania, Katowic, Wroclawia, na Góre sw. Anny i do ukochanego Krakowa.

Do kolejnej wizyty papieskiej w Polsce doszlo w czerwcu 1987 roku. Trasa pielgrzymki obejmowala stolice oraz Lublin, Tarnów, Kraków, Szczecin,Gdynie i Gdansk,Czestochowe i Lódz.

III Rzeczpospolita goraco powitala Papieza 1 czerwca 1991 roku. W pierwszej czesci podrózy pasterskiej Jan Pawel II zawital do Koszalina, Rzeszowa, Przemysla, Lubaczowa, Kielc, Radomia, Lomzy, Bialegostoku, Olsztyna, Wloclawka, Plocka i Warszawy. W drugiej czesci odwiedzil Kraków, Wadowice oraz Czestochowe, gdzie w obecnosci rzesz mlodych ludzi z calego swiata przewodniczyl obchodom VI Swiatowego Dnia Mlodziezy.

Cztery lata pózniej Ojciec Swiety przyjechal do Polski przy okazji pielgrzymki do Czech. Dnia 22 maja 1995 roku spedzil jeden dzien w Skoczowie i Bielsku – Bialej, skad wywodzi sie ród Wojtylów i gdzie zmarl przedwczesnie starszy brat Papieza, Edmund, lekarz.

Szósta pielgrzymka papieska w Ojczyznie zostala zaplanowana na przelom maja i czerwca 1997 roku. Punktem kulminacyjnym byly obchody 1000 – lecia smierci sw. Wojciecha. W Gnieznie odbylo sie spotkanie Papieza i prezydentów siedmiu panstw zwiazanych z dzialalnoscia misyjna tego Swietego meczennika: Czech, Litwy, Niemiec, Polski, Slowacji, Ukrainy i Wegier, które stanowilo nawiazanie do Zjazdu Gnieznienskiego w 1000 roku.

Najbardziej pracowita podróz Jana Pawla II do Polski to VII pielgrzymka w czerwcu 1999 roku. W okresie 13 dni Papiez odwiedzil 22 miasta. Kanonizowal bl. Kinge i beatyfikowal 111 osób – glównie meczenników z czasów II wojny swiatowej. W uroczystych spotkaniach z Papiezem uczestniczylo 10 milionów wiernych, a transmisje telewizyjne obejrzalo 90% Polaków.

Trzy lata temu, w sierpniu 2002 roku Ojciec Swiety odbyl ósma pielgrzymke do Ojczyzny. Odwiedzil wówczas Kalwarie Zebrzydowska i Kraków, gdzie poswiecil Sanktuarium Milosierdzia Bozego w Lagiewnikach. We mszy sw. na krakowskich Bloniach uczestniczylo dwa i pól miliona wiernych.

Nastepca sw. Piotra, Papiez Jan Pawel II, traktuje swój pontyfikat jako nieustajace swiadectwo wiary, milosci i przebaczenia. Z najwyzszym oddaniem wypelnia role Opoki, Skaly, Fundamentu, dla wszystkich, którzy nie chca budowac swego zycia na piasku, lecz na ponadczasowych, trwalych wartosciach Dekalogu.

04-04-2005 - Dziennik Związkowy