Bogu w Trójcy Jedynemu niech będzie chwała, cześć i uwielbienie.

Drodzy Parafianie i Dobrodzieje,
Jubileusz konsekracji kościoła odnosi się przede wszystkim do prawdy o Bogu Emmanuelu, który zamieszkuje pośród swego ludu w znaku Pokornego Chleba. Nasze serca rzepełnione dziękczynieniem, niejednokrotnie zagubione pośród emigracyjnych dróg, w szczególny sposób są otwarte i wrażliwe na doświadczenie spotkania z Jezusem. On, który towarzyszy zniechęconym, życiowo przegranym, szukającym głębszego sensu dziejących się wydarzeń, objawia się najpełniej właśnie we wspólnocie Kościoła. Ja Jestem - to imię Przedwiecznego Boga. Jakże prawdziwie wybrzmiewa w konsekrowanej świątyni, w której On Sam udziela się człowiekowi w tajemnicy totalnej miłości.
Dziękując Bogu za dar naszego kościoła, nie sposób nie wspomnieć tych, którzy tworzyli tę parafię budując w 1873 roku pierwszą świątynię, a kiedy nie mogła pomieścić wszystkich wiernych - zbudowano obecną, którą konsekrowano 6 października 1906 roku. Jaki musiał panować zapał serc, najczęściej biednych polskich emigrantów, jakie ukochanie Boga, ojczystej mowy i tradycji. Czytając kroniki, zapis żywej wiary naszych przodków, z podziwem patrzymy na ich determinację przy tworzeniu parafii i budowie kościoła. Mimowolnie pojawia się pytanie: co było motywem ich działań? Przede wszystkim pragnienie, aby Bóg, obecny w widocznym znaku budowli kościoła, był centrum ich emigracyjnych zmagań, odniesieniem do ich życiowych spraw. Serce polskiej dzielnicy "Trójcowo", jak mówiono o naszym kościele, było tętniącą wiarą przestrzenią, w której powstawały i kształtowały się liczne grupy i organizacje. Nasz kościół stał się symbolem tego, co polskie, co tak mocno było związane z wiarą ojców i tradycją. Dali temu wyraz sami Trójcowianie w słowach zadedykowanych na Złoty Jubileusz parafii: Przez niezliczone przeszkody, w warunkach często przekraczających siły zbiorowe parafian, rosła i potężniała parafia Świętej Trójcy, podnosząc poziom kulturalny i utrwalając niezłomnego ducha religijnego i narodowego.
Tym rzeszom wiernych przewodzili polscy kapłani i siostry zakonne. Na uwagę zasługuje posługa duszpasterska Księży Zmartwychwstańców. Ogromną rolę w kształtowaniu oblicza parafii odegrali Księża ze Zgromadzenia Świętego Krzyża na czele z Ks. Kazimierzem Sztuczką.
Historia naszego kościoła naznaczona była też trudnościami. Kiedy polska dzielnica zaczęła się wyludniać coraz mniej wiernych uczęszczało na nabożeństwa. Chciano więc zamknąć kościół. Wówczas Zgromadzenie Zakonne Księży Chrystusowców, powołane do istnienia w 1932 roku przez Sługę Bożego Kard. Augusta Hlonda do opieki nad polskimi emigrantami, podjęło decyzję odbudowy dawnej świetności kościoła Świętej Trójcy. Za zgodą i błogosławieństwem Kard. Józefa Bernardnina w 1987 roku utworzono Polską Misję Duszpasterską. Pierwszym jej Dyrektorem został Ks. Władysław Gowin SCh, który swoim zapałem duszpasterskim i wytrwałością doprowadził podupadającą parafię do rozkwitu. W tym zadaniu od 1989 roku wspomagały go Siostry Misjonarki Chrystusa Króla.
W sierpniu 2002 roku, decyzją Księdza Prowincjała, podejmuję posługę na "Trójcowie" zastępując Księdza Gowina.
Pragnąc przygotować wspólnotę do obchodów 100-lecia konsekracji naszego kościoła rozpoczęliśmy realizować program duchowej odnowy, pragnąc w ten sposób uwielbić  Trójjedynego Boga i odnaleźć w sobie Jego obraz wpisany w nasze istnienie od momentu Chrztu świętego. Z pogłębienia naszej relacji do Jezusa zrodził się nowy zapał, który wyraził się w  podjęciu  odnowienia  całej  świątyni  począwszy  od  wymiany  dachu,  odbudowy wież,  a skończywszy na renowacji wnętrza.
Za przełomowy fakt uważam poświęcenie wspólnoty w grudniu 2002 roku Niepokalanemu Sercu Maryi i rozpoczęcie peregrynacji figury Matki Bożej Fatimskiej. Od tamtego też wydarzenia zauważamy powstawanie nowych wspólnot modlitewnych. W formowaniu życia duchowego naszej parafii na wspomnienie zasługuje duchowość Eucharystyczna, kultywowanie nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, pobożność maryjna oraz kult świętych wyrażający się w nabożeństwach sprawowanych ku ich czci oraz w kulcie relikwii, które są złożone w naszych katakumbach.
Wkraczając w Rok Jubileuszowy dziękuję Bogu za dar żywej wspólnoty kościoła Świętej Trójcy. Dziękuję za ogromną dobroć ludzkich serc wyrażającą się w różnorakim zaangażowaniu na rzecz "Trójcowa". Dziękuję moim współbraciom księżom oraz siostrom zakonnym za ich radosne pełnienie posługi. Dziękuję Radzie Duszpasterskiej oraz wszelkim wspólnotom i organizacjom za ochoczy wkład w tworzenie wspólnego dobra.
Przyszłość naszej Wspólnoty polecam trosce Niepokalanej, wiedząc, iż Jej jedynym pragnieniem jest pomnożenie chwały Bożej i poznanie przez Jej dzieci Tego, który pierwszy ich umiłował.
W nowym stuleciu istnienia naszego kościoła kontemplujmy oblicze Jezusa, który towarzyszy naszym emigracyjnym zmaganiom. On, wierny miłości do człowieka objawia się najpełniej w Eucharystii. Ten Sakrament miejmy w największym poważaniu, a przyjmując Eucharystycznego Jezusa adorujmy Go później w naszych sercach, niosąc Go tym, którzy spragnieni są Jego miłości.
Bądźmy wierni też dziedzictwu Wielkiego Jana Pawła II, który dodawał nam odwagi: Musicie być mocni, drodzy Bracia i Siostry! Musicie być mocni tą mocą, którą daje nasza wiara! Musicie być mocni mocą wiary! Musicie być wierni! Dziś tej mocy bardziej wam potrzeba niż w jakiejkolwiek epoce dziejów. Musicie być mocni mocą nadziei, która przynosi pełną radośćżycia i nie dozwala zasmucać Ducha Świętego. Musicie być mocni miłością, która mocniejsza jest niż śmierć. Niech te słowa i wstawiennictwo Jana Pawła II pozwoli nam zrealizować zadanie pozostawione Polakom przez Benedykta XVI: Wraz z wyborem Karola Wojtyły na Stolicę św. Piotra, by służył całemu Kościołowi, wasza ziemia stała się miejscem szczególnego świadectwa wiary w Jezusa Chrystusa. Wy sami zostaliście powołani, by to świadectwo składać wobec całego świata. To wasze powołanie jest nadal aktualne, a może nawet jeszcze bardziej od chwili błogosławionej śmierci Sługi Bożego. Niech nie zabraknie światu waszego świadectwa.
Boga Wszechmogącego proszę, aby Rok Jubileuszowy stał się dla nas wszystkich doświadczeniem nowego wylania Ducha Świętego. Niech Pokorna Służebnica Pańska pomnaża w nas wszelkie dobro i ochrania nas podczas naszej emigracyjnej wędrówki do Domu Ojca.

Ks. Paweł Bandurski, SCh
Dyrektor Polskiej Misji Duszpasterskiej